Teza orzeczenia z 25.VIII.2009 r.
1. Kwestia należytego obsadzenia organu orzeczniczego stanowi jedną z
podstawowych gwarancji rzetelnego postępowania dyscyplinarnego. Nie ma
wątpliwości, że zarówno regulacje ustawowe, jak i wewnętrzne prawodawstwo
polskiego związku sportowego, jednoznacznie stanowią, że rozstrzygnięcia
dyscyplinarne podejmowane być mogą wyłącznie przez osoby skutecznie powołane w
skład organu dyscyplinarnego.
2. Spowodowana wniesieniem skargi, a następnie kasacji do Sądu Najwyższego
niewykonalność pierwotnie niesprzecznego wewnętrznie orzeczenia, nie może
doprowadzić do sytuacji, w której żadnej kary w postępowaniu toczącym się po jego
uchyleniu, nie dałoby się już orzec ze względu na zakaz reformationis in peius.